روناهی

در این مجموعه هر اثر حاصل گفت‌وگوی سیاهی و سفیدی است؛ جایی که تصادف و کنترل، پاک‌کردن و دوباره نقش‌کردن، تصویر را می‌سازد. پیکره‌ها و فضاها نه بازنمایی واقعیت بیرونی، بلکه نشانه‌هایی از حضور جمعی‌اند؛ حضوری که در مرزهای سیاه و سفید، پنهان و آشکار می شود. این مجموعه کوششی ست برای ثبت یک وضعیت، وضعیتی معلق، میان بودن و ناپدیدشدن، میان خاطره و فراموشی، میان فرد و جمع تصاویر، نه روایتگر داستانی واحد، بلکه میدان‌هایی برای مواجهه‌اند؛ جایی که معنای ناپایدار، در رفت ‌و برگشت نگاه شکل میگیرد.

حسین واحد